پرتره‌ای گروهی و به سبک مستندهای خبری از توکیو در سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸، که با تلفیق عکاسی، پویانمایی و تصاویر تاریخی، کار، آیین‌ها و زندگی شبانه این شهر را در لحظه‌ای که به بزرگ‌ترین کلان‌شهر جهان تبدیل شد، به تصویر می‌کشد.

در سال ۱۹۷۱، دونالد ریچی، نویسنده و پژوهشگر سینما، سفرنامه‌ای شاعرانه درباره کاوش‌های خود در جزایر دریای داخلی ژاپن منتشر کرد و جستجوی خود برای یافتن آثاری از سبک زندگی سنتی و همچنین سفر خودشناسی‌اش را به ثبت رساند. بیست سال بعد، لوسیل کارا، فیلم‌ساز، سفری موازی با الهام از کتاب کلاسیک ریچی آغاز کرد؛ او تصاویری از زیبایی‌های آرام را ثبت کرد و با افرادی ملاقات کرد که هنوز آداب و رسوم رو به زوال مشاهده‌شده توسط ریچی را حفظ کرده بودند. فیلم «دریای داخلی» با گریزهای غافلگیرکننده، از جمله ملاقات با راهبی که عاشق فرانک سیناترا است، یک مستعمره جذامیان و معبدی بدلی ساخته‌شده از تخته‌سه‌لا و گچ، و با روایت ریچی و موسیقی آهنگساز مشهور تورو تاکمیتسو، سفری چشم‌گشا و تاملی عمیق در معنای بیگانه بودن است.

فیلم کوتاه تجربی که زندگی دختری جوان به نام امی را به تصویر می‌کشد؛ زندگی‌ای که شاید واقعی و شاید یک رویا باشد. امی به شهر سفر می‌کند، در آنجا با همتای خود، ساری، روبرو می‌شود و عاشق یک... خون‌آشام می‌شود؟